Nowe założenia teatru szkolnego Po I wojnie światowej teatr szkolny początkowo kontynuował tradycję wieku XIX – traktowany był albo jako „godziwa rozrywka” dla młodzieży albo jako pole popisu dla nauczyciela, mającego ambicje reżyserskie, lub też wreszcie jako plastyczne uzewnętrznienie wybranych dzieł literatury dramatycznej. W 1922 roku ukazał się artykuł Cele i zadania teatru szkolnego autorstwa redaktora „Teatru Ludowego” Jędrzeja Cierniaka. Zainicjował on dyskusję na temat sceny szkolnej. Wyraził m.in. opinię, że teatr szkolny powinien zajmować czołowe miejsce w pracy wychowawczej szkoły. Jednak dopiero działalność Lucjusza Komarnickiego spowodowała wypracowanie odrębnego stylu teatru szkolnegoPrace Lucjusza Komarnickiego na temat teatru zachowały się i są udostępniane w wersji cyfrowej w serwisie Polona.pl. W roku 1926 ukazała się jego książka zatytułowana Teatr szkolny omawiająca na podstawie jego własnej pracy z młodzieżą oraz pojawiającej się już wówczas fachowej literatury nowe założenia i teorie teatru szkolnego. Komarnicki odrzucał naśladownictwo teatru profesjonalnego i jego repertuaru. Teatr szkolny powinien posługiwać się własnymi środkami wyrazu i być całkowicie samodzielnym dziełem młodzieży. Nie powinien realizować tzw. wielkiego repertuaru, który przekracza siły wykonawców.