Właściwym repertuarem stać się winny dla niego drobne formy literackie.
Z tymi postulatami pedagogicznymi zbiegła się czasie reforma tradycyjnego teatru, zapoczątkowana przez francuskiego aktora, reżysera i pisarza Jacques’a Copeau, propagatora „teatru szczerości”. Jednym z jego entuzjastów i współpracowników stał się Léon Chancerel, uważany właściwie za twórcę podstawowych form ekspresji, przez które dzieci i młodzież powinny przejść, nie tylko w perspektywie stworzenia właściwego swemu wiekowi teatru, ale celem osiągnięcia pełnego rozwoju osobowości. Teorie Chancerela stanowiły przełom w traktowaniu teatru szkolnego. Punktem wyjścia nie było już przedstawienie, które należy zagrać, ale pobudzanie psychicznego rozwoju dzieci oraz młodzieży.
Polski teatr szkolny podczas II wojny światowej W czasie II wojny światowej młodzież – pozbawiona literatury i teatru – tworzyła amatorskie, konspiracyjne grupy teatralne. Pierwszy spektakl powstał i został wystawiony już we wrześniu 1939 roku w Poznaniu (Sobótka według Jana Kochanowskiego). Teatr szkolny stał się zarazem formą rozrywki, jak i pewnego rodzaju służby narodowej.