Pierwszy zachowany zapis pochodzi ze źródeł kościelnych. Wydany został w 1316 i odnotowuje Jana prepozyta poznańskiego, który oznajmiał w nim, że sprzedał Mikołajowi zwanemu Kicino 2 łany we wsi, które niegdyś były łanami sołeckimi, zwalniając je przy tym od wszelkich innych świadczeń oraz władzy pańskiej. Ponieważ nabywca zagubił wystawiony wówczas dokument, przeto Jan wystawił mu nowy. W 1330 biskup poznański Jan Doliwa transumutował ten dokument rozstrzygając spór o dziesięciny z tych dwóch łanów wolnych, zasądzając Mikołaja na jej uiszczanie prepozytom poznańskim. Kolejna wzmianka z 1316 mówi o tym, że prepozyt poznański Jan wykupił sołectwa w Kicinie, które miało 6 łanów, z rąk Wilka i Boguszy synów „Deblona”.
W 1376 Trojan prepozyt poznański po wykupieniu sołectwa w Kicinie z rąk Staśka, Racibora i Marcina oraz ich synów i krewnych (łac. „pronepotes”) sprzedaje je braciom Janowi i Przedwojowi synowm Jana zwanego Cacko. W łacińskim dokumencie odnotowano, że sołtysi powinni mieć 3 łany wolne, ogród wolny, łąkę pośrodku wielkich łąk jak od początku mieli ją synowie sołtysów, karczmę wolną, kram szewski, piekarski, rzeźnicki, kuźnię, trzeci denar z opłat sądowych, a także prawo wypasu stada owiec poza stadem kmieci bez względu na ich sprzeciw. Nabywcy mieli prawo polowania na zające, wilki oraz ptaki.