Bitwa pod Gabao – starcie zbrojne Żydów z Rzymianami pod dowództwem Cestiusza, które miało miejsce w 66 roku 10 km na północny zachód od Jerozolimy.
Relacja Józefa Flawiusza Po zdobyciu Joppy armia rzymska pod dowództwem Cestiusza posuwała się w stronę Jerozolimy. Dotarłszy do Antypatrydy (Ras El-Ain), Cestiusz dowiedział się o gromadzeniu się oddziałów buntowników żydowskich w Afeku. Gdy wysłał tam oddziały wojska, okazało się, że miasto zostało opuszczone. Sytuacja powtórzyła się po przybyciu do Liddy, której mieszkańcy udali się do Jerozolimy na Święto Namiotów. Pozostałych w mieście pięćdziesięciu ludzi Cestiusz kazał wymordować. Dalszy marsz w kierunku Jerozolimy odbywał się wąwozem Baithoron. 10 km od miasta Cestiusz rozkazał założyć obóz w miejscowości Gabao.
Powstańcy przerwali świętowanie i zaatakowali Rzymian, wdarłszy się w ich szeregi. Wspomagała ich jazda i część wojska, które okrążyły obóz. W bitwie zasłużyli się Monobazos i Kenedeusz, krewni króla Adiabeny Monobazosa, a także Perejczyk Niger i Babilończyk Silas, będący przedtem jednym z żołnierzy Agryppy. W dalszej fazie bitwy Żydzi przypuścili atak czołowy, lecz okazał się on być nieudanym i powstańcy zawrócili w stronę Jerozolimy.