1920 Krzyż z kapliczką szafkową z oleodrukiem Serca Jezusa, fundacja rodziny Marcinków, drew, 1937, Lubcza Nadole

Kalendarium 1197 – w „Rocznikach czyli kronikach sławnego Królestwa Polskiego” Jana Długosza pojawiła się wzmianka o wsi, przy okazji wizytacji Pilzna przez legata papieskiego Piotra Capuano. Wieś powstała prawdopodobnie wcześniej na prawie polskim i zapewne była królewszczyzną. ok. 1325 – ukazała się wzmianka o pierwszym drewnianym kościele we wsi 1369 – król Kazimierz Wielki przeniósł wieś na prawo niemieckie. Zasadźcami byli Paweł Jurzyc i Maciej z Lubczy. Obok istniejącej założono nową wieś i stąd miejscowość dzieliła się później na Lubczą Górną (czyli Niemiecką) i Lubczę Dolną (czyli Polską). Prawdopodobnie król uposażył także parafię. 1402 – Lubczę dzierżawił Dziersław Mleczko. 1416 – nastąpił rozwój terytorialny wsi. Część najstarsza określana jako Lubcza Górna. 1422 – występowały nazwy Lubcza Niemiecka (Górna) i Polska (Dolna). 1448–1462 – wieś przeszła w posiadanie Tarnowskich. 1454 – pojawiła się pierwsza wzmianka o Lubczy jako parafii należącej do dekanatu pilźnieńskiego. Być może istniała tu już szkoła parafialna. 1456 – we wsi założono szpital (przytułek) dla 12 ubogich. Przetrwał on do końca XVIII w. 1461 – występowały nazwy Lubcza Niemiecka i Polska. Pojawia się nazwa Lubcza Średnia.