ost. ćw. XV i 1 poł. XVI w. – wieś była w posiadaniu rodziny Błońskich. pocz. XVI w. – Lubcza Górna i Lubcza Dolna znalazły się w powiecie pilzneńskim, w ziemi sandomierskiej. 1513 – istniała szkoła parafialna. 1525 – we wsi znajdował się duży folwark królewski, stale powiększany drogą zakupu ziemi od kmieci. 1549 – według rozporządzenia Zygmunta Augusta kmiecie z Lubczy mieli obowiązek wozić produkty na targi do Tarnowa, Pilzna i Biecza. Wieś dzierżawił Marcin Łyczko. 1581 – w Lubczy Dolnej było 12 rzemieślników i 3 rybaków, a w Lubczy Górnej 6 rzemieślników i 1 rybak. 1595 – bracia polscy przejęli kościół. 1603 – miały miejsce bunty chłopskie skierowane przeciwko dzierżawcom. Doszło do napadu na dwór. 1629 – Lubcza była znaczącym ośrodkiem tkactwa w regionie tarnowskim. We wsi było 13 tkaczy. Miejscowość słynęła także z dobrych piekarzy. 1657 – wojska węgierskie księcia Rakoczego spaliły miejscowy, drewniany kościół. 1660–1664 – wieś została znacznie zniszczona po wojnie ze Szwecją. Liczyła 25 kmieci. 1670 – dzierżawcą został Aleksander z Brzezia Lanckoroński. Znacznie zwiększyły się obciążenia w odrabianiu pańszczyzny, co było przyczyną skarg chłopów do sądu grodzkiego na dzierżawcę. 1679 – wybudowano „na starym cmentarzu” drewnianą kaplicę pw. św.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Lubcza (województwo małopolskie) · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.