Temat fugi można zaklasyfikować w jedną z trzech zasadniczych grup: „attacco” – temat składający się z kilku zaledwie nut i w większości przypadków odznaczający się wyrazistą rytmiką. „andamento” – temat długi, najczęściej utrzymany w spokojnym tempie, zawierający się w przynajmniej 2-3 taktach, złożony z dwóch różnych pod wpływem rytmiki części, często zawierający wychylenie modulacyjne do innej tonacji. „soggetto” – wszystkie inne typy, liczące zwykle od półtora do kilku taktów – jest to najczęściej spotykany typ tematu.
Tematy andamento i soggetto posiadają swoją własną mikroformę – w wypadku tematu attaco nie można charakteryzować mikroformy ze względu na zbyt małe rozmiary tematu.
Motyw czołowy Motyw czołowy to kilka pierwszych dźwięków tematu, ale również i kilka pierwszych dźwięków fugi. W utworze przy dużym zagęszczeniu głosów motyw czołowy pomaga oddzielić temat od pozostałej materii muzycznej i nadaje mu wyrazistość. Tkwiące w nim napięcie sprawia, że każdorazowy powrót tematu przykuwa uwagę słuchacza i nie przemija niezauważony. Z tego powodu powinien być to najbardziej charakterystyczny motyw spośród wszystkich, jakie kompozytor wykorzystuje w fudze.