Tę charakterystyczność można osiągnąć na dwa sposoby:
Poprzez zastosowanie odpowiedniej figury rytmicznej takiej jak synkopa, przedtakt, triola – w wypadku kiedy większość wartości rytmicznych w fudze stanowią wartości o podziale dwójkowym. Poprzez wprowadzenie charakterystycznego interwału – może to być zarówno konsonans, jak i dysonans.
Rozwinięcie tematu Jest to najmniej charakterystyczna część tematu. Nie ma jasnych zasad określających, co powinna zawierać. Często zdarza się, że niemożliwe jest rozróżnienie motywu czołowego od rozwinięcia tematu. W wielu przypadkach druga część tematu jest rozwinięciem motywu czołowego, jego swego rodzaju wariacją, ale nie jest to ścisłą regułą.
Coda Jest to zakończenie tematu mające na celu przygotowanie pierwszego wejścia kontrapunktu i modulację do tonacji comes. Z tych względów coda często oparta jest na materiale, jaki wystąpi w kontrapunkcie – czy to materiale rytmicznym (co zdarza się częściej), czy melodycznym. Ze względu na to, że po kodzie następuje dalsza część utworu, nie jest ona zakończeniem tematu, jeśli wziąć pod uwagę melodykę. Coda doprowadza do kontrapunktu, więc nie można tutaj powiedzieć o zakończeniu w ścisłym tego słowa znaczeniu – jest to tylko ostatnia część tematu.