wojna Grzymalitów z Nałęczami).
W latach 90. XIV w, cystersi rozpoczęli budowę swojej nowej siedziby w pobliskim Wągrowcu. Główną przyczyną przeniesienia siedziby opactwa była katastrofa budowlana, w wyniku której uległ zniszczeniu kościół klasztorny w Łeknie. Proces translokacji klasztoru z Łekna do Wągrowca trwał około sto lat.
W 1444 roku Trojan z rodu Pałuków sędzia kaliski, ówczesny właściciel Łekna, przeniósł miasto na prawo magdeburskie, co dało impuls do dalszego rozwoju.
W 1460 roku, po śmierci Trojana sędziego kaliskiego doszło do gwałtownego sporu o Łekno. Wdowa po jego synu, Dorota, wraz ze swoim drugim mężem Mikołajem Milajem z Miłosławia oraz 80 zbrojnej szlachty i setką czeladzi, dokonała zajazdu na Łekno. W efekcie sporu doszło do podziału miasta, którego główną część utrzymała córka Trojana Dorota, zamężna Dziersława Skierki z Sarbinowa herbu Nałęcz. Ostatecznie to ich potomstwo odziedziczyło Łekno i przyjęło nazwisko Łekińskich. Ostatnim przedstawicielem tej genealogii był Nikodem Łekiński. W późniejszym okresie miejscowość przechodziła na własność innych rodów szlacheckich i stopniowo traciła dawny prestiż i znaczenie.