Łęczyce w średniowieczu Pierwsza wzmianka w źródłach pisanych o istnieniu wsi Łęczyce pojawia się dopiero w 1355 r. w związku z lokacją, czy też raczej przeniesieniem tej wsi z prawa polskiego na prawo niemieckie (chełmińskie)Wszystkie średniowieczne i wczesnonowożytne (do połowy XVI w. włącznie) wzmianki źródłowe o Łęczycach zebrał M. Grzegorz, Słownik historyczno-geograficzny wójtostwa lęborskiego komturstwa gdańskiego w średniowieczu, Bydgoszcz 2013, s. 63-64.. Nie oznacza to jednak bynajmniej, że przed połową XIV w. teren ten był niezamieszkany. Na wcześniejsze osadnictwo w rejonie późniejszych krzyżackich Łęczyc wyraźnie wskazuje ich nazwa, która jest bez wątpienia pochodzenia słowiańskiego, podobnie zresztą jak zdecydowana większość nazw miejscowości w okolicy. Trudno przypuszczać, żeby Krzyżacy, lokując wieś na prawie niemieckim i sprowadzając do niej niemieckich kolonistów, nie nadali nowej osadzie także niemieckiej nazwy. Jeśli tego nie uczynili, to znaczy, że miejsce to musiało już wcześniej nosić swoje słowiańskie miano, a mieszkająca tutaj przed lokacją ludność słowiańska (kaszubska) została włączona do społeczności nowej osady.