Na istnienie takiej ludności wskazuje bezpośrednio sam akt lokacji z 1355 r., w którym przy opisie uprawnień sołtysa zastrzeżono, iż jego jurysdykcja nie obejmuje miejscowych lenników, czyli rycerzy (!), oraz innych mieszkańców, czyli zwykłych chłopów, niepodlegających prawu niemieckiemu (unsere lehenlute und unsere unduczchen lute, dy nicht ducze recht han)Oryginalny tekst przywileju lokacyjnego Łęczyc w języku staroniemieckim zachował się w tzw. Księdze komturstwa gdańskiego, opublikowanej w serii Fontes Towarzystwa Naukowego w Toruniu (t. 70) przez K. Ciesielską i I. Janosz-Biskupową, Warszawa – Poznań – Toruń 1985, s. 101-102 (nr 119)..
Wystawcą dokumentu lokacyjnego był komtur gdański Kirsilies von Kinzweiler (zapisany jako Kirsilies von Kyndswulre), a odbiorcą nadania był Ryszard Roszkin (w oryginale: Rychhardin Roschkin), zapewne Niemiec, który był zasadźcą, czyli organizatorem nowej wsi, a następnie jej pierwszym dziedzicznym sołtysem.