Nowi osadnicy otrzymali od komtura trzy lata tzw. wolnizny, czyli zwolnienia ze służb i podatków, co nie jest okresem zbyt długim i wskazuje na to, że w momencie nadania dokumentu lokacyjnego proces zasiedlenia wsi był już dosyć zaawansowany. Świadczy o tym również zastrzeżenie, że przed upływem wolnizny powinni oni wpłacać sumarycznie ze wszystkich już oczyszczonych (tj. wykarczowanych) pól 3 marki, płatne co roku na św. Marcina, czyli do 11 listopada. Po tym okresie mieli obowiązek płacić krzyżakom co roku pół marki fenigów w zwykłej monecie oraz po 2 kury od każdej włóki. Według przywileju lokacyjnego każdy gospodarz w Łęczycach musiał także co roku płacić tzw. dziesięcinę biskupią, która miała wynosić pół wiardunka fenigów od każdej włóki płatne na św. Marcina, a także dziesięcinę parafialną w postaci jednego szefla (tj. korca) żyta i jednego szefla owsa od włóki, także płatnych do 11 listopada. Odbiorcą tej drugiej był proboszcz w pobliskim Brzeźnie Lęborskim, któremu Łęczyce podlegały aż do utworzenia samodzielnej parafii pod koniec XX w., natomiast pod względem diecezjalnym Łęczyce podlegały od XII w. do 1821 r. biskupstwu kujawskiemu (włocławskiemu).
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Łęczyce (województwo pomorskie) · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.