Nowi osadnicy otrzymali od komtura trzy lata tzw. wolnizny, czyli zwolnienia ze służb i podatków, co nie jest okresem zbyt długim i wskazuje na to, że w momencie nadania dokumentu lokacyjnego proces zasiedlenia wsi był już dosyć zaawansowany. Świadczy o tym również zastrzeżenie, że przed upływem wolnizny powinni oni wpłacać sumarycznie ze wszystkich już oczyszczonych (tj. wykarczowanych) pól 3 marki, płatne co roku na św. Marcina, czyli do 11 listopada. Po tym okresie mieli obowiązek płacić krzyżakom co roku pół marki fenigów w zwykłej monecie oraz po 2 kury od każdej włóki. Według przywileju lokacyjnego każdy gospodarz w Łęczycach musiał także co roku płacić tzw. dziesięcinę biskupią, która miała wynosić pół wiardunka fenigów od każdej włóki płatne na św. Marcina, a także dziesięcinę parafialną w postaci jednego szefla (tj. korca) żyta i jednego szefla owsa od włóki, także płatnych do 11 listopada. Odbiorcą tej drugiej był proboszcz w pobliskim Brzeźnie Lęborskim, któremu Łęczyce podlegały aż do utworzenia samodzielnej parafii pod koniec XX w., natomiast pod względem diecezjalnym Łęczyce podlegały od XII w. do 1821 r. biskupstwu kujawskiemu (włocławskiemu).