Podstawowym przywilejem sołtysa według prawa niemieckiego była funkcja sądownicza, której podlegali wszyscy nowi osadnicy z terenu wsi. Jurysdykcja sołtysa obejmowała tzw. sądownictwo niższe, czyli wykroczenia i przestępstwa, które nie były zagrożone karą śmierci. Sądownictwo wyższe należało do urzędników krzyżackich, w tym wypadku do prokuratora rezydującego w zamku lęborskim. Prokuratorowi, a nie sołtysowi, jak wynika z przywileju, podlegała również ludność słowiańska zamieszkująca okolice Łęczyc przed lokacją, której nie obejmowało prawo niemieckie. Większość spraw, które rozpatrywał sołtys wraz z ławnikami, wybranymi spośród najgodniejszych gospodarzy, kończyła się nałożeniem grzywny, od której ⅓ sołtys mógł zatrzymać dla siebie, a pozostała część należała do krzyżakówD. Piasek, Dzieje Łęczyc oraz Godętowa, Wielistowa, Niedarzyna, Węgorni i Dąbrówki Wielkiej od pradziejów do współczesności, Gdynia 2022, s. 21-26..