W latach 1386–1403 jako właścicieli we wsi notowano Bogla z Lężyc, a potem jego syna Mikołaja Boglewicza. Obu odnotowano w dokumentach procesowych w sprawach o długi jakie mieli u poznańskich Żydów. W latach 1394–1408 w kilku sprawach sądowych wspomniana została Boguszka (lub Boguchna) Boglewa Łęska wdowa po zmarłym Boglu. 1434-35 właścicielem we wsi był Sędziwój Myliński z Mylina, który toczył spory terytorialne z Janemi Bodzętą z Lutomia o granice między wsiami Łężyce, Lutom oraz z zaginioną wsią Rokszyn. Później majątek dziedziczą jego synowie Andrzej i Wyszek (Wisław) Mylińscy oraz ich dzieci Sędziwój Myliński syn Andrzeja] oraz dwóch Janów i Małgorzata. W 1472 dziedzicami w Łężcach są synowie Wyszka Mylińskiego bracia Jan starszy oraz Jan młodszy, którzy otrzymali w działach od braci Sędziwoja z Mylina oraz Jana plebana w Kaźmierzu połowy wsi Kąpiel, Izdebno, Szyszłowo i Przecław lężące w kluczu kleczewskim w powiecie gnieźnieńskim oraz całą wieś Łężce oraz dopłatę w kwocie 160 grzywien.