W latach 1466–1482 jako właściciel wsi odnotowany został syn Wyszka Mylińskiego Jan Łężecki z Łężc zwany Janem młodszym. W 1466 zapisał on swojej żonie Katarzynie, córce Jana Sobockiego vel Knyszyńskiego z Knyszyna, po 180 grzywien posagu oraz wiana na Łężcach. W 1476 Jakub Popowski z Popowa (koło Wronek) zapisał żonie Katarzynie po 100 złotych węgierskich posagu i wiana na połowie swych dóbr w Białczu oraz na połowie sum, jakie ma na wsi Łężce. W 1481 Wyszek Myliński sprzedał Elżbiecie żonie Jana Przetockiego połowę Łężec za 200 grzywien. W 1482 wraz z bratankami Piotrem, Wyszkiem i Mikołajem sprzedał całą wieś Michałowi Konińskiemu z Konina pod Lwówkiem, za kwotę 600 grzywien. W 1482 ten zapisał żonie Dorocie po 300 grzywien posagu i wiana na połowie Łężyc oraz na całym młynie wodnym stojącym we wsi.
W 1447 odnotowano proces sądowy pomiędzy Janem kmieciem łężckim oraz szlachcicem Stanisławem dziedzicem Pożarowa. W 1448 sąd polubowny rozstrzygał spór sądowy o granice wsi Łężce należącej do Wyszka i Andrzeja braci z Mylina, a Lutomiem Małym Bodzęty i Jana z Lutomia oraz Mościejewa własności Niemierzy z Lubosza. W 1474 Katarzyna Łężecka wysyła ze swojego majątku na wyprawę wojenną jednego pieszego.