W czasach nowożytnych rozwija się teoria umowy społecznej, a następnie koncepcja imperatywu koniecznego Immanuela Kanta. Przedstawicielami nowożytnej szkoły prawa natury są: Grocjusz, Hobbes, Locke, Spinoza, Puffendorf, Leibniz, Wolff, Christian, Monteskiusz, Rousseau, Kant. Na podstawie ich poglądów powstają teorie prawa naturalnego o zmiennej treści. Odwołują się do koncepcji imperatywu kategorycznego Immanuela Kanta oraz teorii umowy społecznej Hobbesa i Rousseau. Zaliczają się do nich liczne proceduralne teorie sprawiedliwości i prawa natury.
Neokantyzm – obok prawa pozytywnego istnieje stała, nieokreślona w swojej treści, formalna idea prawa, przesądzająca o słuszności prawa pozytywnego. Głównym przedstawicielem: J. Stammler (nie zgadzał się z twierdzeniem o niezmienności raz nadanego prawa naturalnego). Koncepcja Lon Luvois Fullera – istnieje wewnętrzna (formalna) moralność prawa. Nurt umowy społecznej – przedstawiciele: Rawls i Nozick.
Pozytywizm prawny
Nurt w XIX i XX-wiecznej filozofii prawa, przeciwstawiany prawu naturalnemu.