Źródłem prawa jest: w ujęciu materialnym (substancjalnym) prawo natury ma swoje źródło w realnie istniejącym bycie (substancji). Zdaniem św. Tomasza z Akwinu prawo naturalne (lex naturalis) stanowi odbicie w umyśle ludzkim „najwyższej mądrości bożej”, swoistego „prawa wiecznego” (lex aeterna). w ujęciu proceduralnym źródłem prawa jest pewna „zasada postępowania”, która jednak nie przesądza o treści prawa. Według Immanuela Kanta taką zasadą jest imperatyw kategoryczny.
Przedstawicielami klasycznej szkoły prawa natury są: św. Augustyn i św. Tomasz z Akwinu, który stał się prekursorem nurtu chrześcijańskiego w prawie natury. Koncepcja ta odwołuje się do tomizmu. W 1879 papież Leon XIII wydaje encyklikę „Aeterni Patris Unigenitus”, w której ogłasza potrzebę powrotu do nauk św. Tomasza. Do neotomistycznej koncepcji prawa natury odwoływała się też Powszechna Deklaracja Praw Człowieka z 1948.