Kościół zastępczy thumb|right|280px|Spalony kościół Chrystusa Dobrego Pasterza Po zamknięciu kościoła parafialnego rozpoczęła się zabiegi o budowę kościoła zastępczego. 22 maja 1964 roku władze zezwoliły na wybudowanie pomieszczenia magazynowego dla zabezpieczenia sprzętów i wyposażenia kościoła parafialnego. Plany opracował inż. architekt Mieczysław Król oraz inż. Franciszka Klimka (obliczenia obciążeń statycznych). W sierpniu 1964 ruszyła budowa, a 26 grudnia bp dr Herbert Bednorz poświęcił kościół pod wezwaniem Chrystusa Dobrego Pasterza. Konfesjonały i ławki przeniesiono z kościoła parafialnego. W 1972 roku zdecydowano się na przeniesienie organów Riegera. Pracami kierował organmistrz Ferdynand Suchy z Ustronia. 15 czerwca 1975 miał miejsce pożar, który błyskawicznie się rozprzestrzenił, z racji wykończenia boazerią części ścian i całego dachu, i pochłonął niemalże cały kościół. Jednostki, sprowadzone do gaszenia wsparte posiłkami z Bytomia i Chorzowa zapobiegły spaleniu się znajdującego się w sąsiedztwie probostwa. Po pożarze czynności liturgiczne odbywały się na wlocie do cmentarza przy polowym ołtarzu. Po staraniach ks. biskupa Bednorza i proboszcza Gacki parafia dostała zgodę na usunięcie zgliszcz i odbudowę. 29 listopada 1975, po 75 dniach roboczych, ks. biskup H. Bednorz dokonał poświęcenia odbudowanego kościoła.