Józef Sawa-Caliński (ur. ok. 1736 w Stepaszkach nad Bohem, zm. 7 lub 8 maja 1771) – marszałek wyszogrodzki konfederacji barskiej, jeden z dowódców konfederacji barskiej, bohater poematów Juliusza Słowackiego.
thumb| Ryngraf Józefa Sawy-Calińskiego
Życiorys Wychowany na północnym Mazowszu w ziemi zawkrzeńskiej, był synem kozackiego pułkownika Sawy Czałego, dowódcy nadwornych kozaków hetmana wielkiego koronnego Józefa Potockiego w Niemirowie (płk Sawa był dowódcą „kozaków horodowych, w służbie nadwornej Potockiego, hetmana wielkiego koronnego”), nobilitowanego za panowania Augusta II MocnegoJ. Kitowicz, Pamiętniki, czyli Historia polska, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1971, s. 463, i nieznanej z nazwiska szlachcianki.
Na początku konfederacji utworzył oddział w sile 2000 ludzi, walczący na Mazowszu, Podlasiu i Pomorzu, m.in. wykorzystując jako jedną ze swoich baz zamek w Szreńsku. Swoimi brawurowymi akcjami zyskał podziw wśród rzesz szlacheckich, które obrały go w 1770 regimentarzem płockim, a potem marszałkiem wyszogrodzkim.