Górskiej przy linii kolejowej.
Historia
Średniowiecze Pierwsza pisemna wzmianka o wsi pochodzi z roku 1339 z przywileju lokacyjnego wsi Arkadia wystawionego przez arcybiskupa gnieźnieńskiego Janisława. Wspomina on o drodze biegnącej z Makowa do Łowicza. Dokument wystawiony przez księcia mazowieckiego Ziemowita III 19 maja 1359 r. potwierdził arcybiskupstwu gnieźnieńskiemu prawa do kasztelanii łowickiej, obejmującej również wieś wyliczoną po łacinie jako Macow.
9 lipca 1446 r. arcybiskup gnieźnieński Wincenty Kot z Dębna założył wójtostwo w Makowie, które uposażył w 10 łanów ziemi wolnych od czynszu oraz ⅓ dochodów z karczmy i od rzemieślników. Wójt otrzymał prawo założenia stawu rybnego obok łąki Stanisława Niedziełkiewicza, chłopa zamieszkałego w Makowie. Obok stawu sołtys mógł też założyć młyn zajmując część lasu leżącego nad rzeką. Wójt otrzymał prawo sądzenia spraw kryminalnych oraz prawo do ⅓ opłat sądowych. Z posiadanych gruntów był zobowiązany oddawać dziesięcinę pieniężną. Chłopi z Makowa do miejscowego kościoła mieli oddawać meszne po 3 korce żyta i 3 korce owsa z łanu po jednej grzywnie liczącej 48 groszy w obiegowej monecie i po 15 korców owsa.