Kolejnym właścicielem Maleńca stał się w 1824 roku Tadeusz Bocheński, były kapitan wojsk napoleońskich, ziemianin. W połowie XIX wieku był jednym z najbogatszych ziemian w ówczesnej guberni radomskiej. Jego rozległy majątek szacowano na 363 000 rubli. Przy pomocy swego szwagra Józefa Lubowidzkiego – wiceprezesa Banku Polskiego, zakupił rozległe dobra w skład, których oprócz Maleńca wchodziły: Miedzierza, Cieklińsko, Ruda Maleniecka. Przy pomocy kredytów wspomnianego banku rozbudował i unowocześnił swoje zakłady. Wybudował dwa nowe wielkie piece w Miedzierzy i w Cieklińsku. Wzniósł pudlingarnię i walcownię w Rudzie Malenieckiej. W działającym już Maleńcu pracowały: topornia, fryzownia i 4 fryszerki, z których dwie unowocześnił. Bocheński z czasem zlikwidował częściowo fryszerki i w 1837 roku wybudował walcownię blachy wykorzystującą energię wody. W roku 1839 istniały w Maleńcu 4 kuźnice wodne, topornia, młot z ogniskiem ogrzewczym i walcownia blachy o dwóch parach walców. W 1844 Bocheński zwolnił swych włościan z pańszczyzny i zadbał o opiekę lekarską swoich pracowników zatrudniając lekarza, któremu przydzielił mieszkanie służbowe w Cieklińsku. W 1844 roku w zakładach Bocheńskiego pracowało 150 robotników, a wartość produkcji wyniosła 93 200 rubli. mały|200px|left|Maleniec.