W skład zabudowań fabrycznych wchodziły: walcownia, poruszana dwoma kołami wodnymi fryszernia, hala wytwórni łańcuchów oraz budynek łopaciarni.
Na początku XX wieku Maleniec nabył Felicjan Jankowski, a po nim od 1913 roku ostatnim właścicielem zakładu w Maleńcu była jego córka Helena (Lili) Frölich, która oddała zakład w dzierżawę B. Kozłowskiemu.
Od połowy XIX wieku zakłady metalurgiczne Zagłębia Staropolskiego przeżywały kryzys. Spowodowany on był częściowo utratą autonomii Królestwa Polskiego, jak również na skutek rosnącej konkurencji ze strony Zagłębia Dąbrowskiego. Zaczęto wówczas stosować nowe technologie wytopu żelaza. Stare metody produkcji stały się, nieopłacalne i wiele dawnych zakładów zlikwidowano. Większość fabryk, zwłaszcza wielkopiecowych, nie doczekała XX wieku. Przed I wojną światową przestały pracować zakłady w Rudzie Malenieckiej i w Kołońcu, a po powodzi w 1923 roku również zakłady metalowe w Machorach, które przekazały za bezcen swoje walce do Maleńca. Właściciele zakładów w Maleńcu wykorzystywali tanią siłę roboczą z przeludnionych okolic, utrzymując dzięki temu zakład w ciągłym ruchu, aż do 1945 roku. W okresie międzywojennym w zakładzie pracowało około 250 robotników, głównie pochodzenia żydowskiego. Profil produkcji pozostał w głównej mierze nie zmieniony.