Miejscowość była początkowo własnością szlachecką i należała do lokalnej wielkopolskiej szlachty z rodu Niewierskich herbu Nałęcz, którzy od nazwy wsi przyjęli odmiejscowe nazwisko, a później także do Zbyszewskich i Żylickich. Od 1320 wieś leżała w Zjednoczonym Królestwie Polskim, a od 1380 w powiecie kościańskim województwa poznańskiego w Koronie Królestwa Polskiego. Około 1446 odnotowana została w powiecie poznańskim Korony Królestwa Polskiego, a w 1510 należała do parafii Brody.
W latach 1393-1409 jako właściciel we wsi został odnotowany Marcin z Niewierza Niewierski. W 1393 toczył on proces sądowy z Dorotą i Hanką zakonnicami z klasztoru cysterek w Owińskach o Zielęcino w powiecie kościańskim. W 1397 toczył inne procesy o 11 grzywien z Wojciechem Parzęczewskim z Parzęczewa koło Wielichowa .
Mieszkańcy Niewierza wymienieni zostali również przy okazji kilku średniowiecznych procesów sądowych. W 1396 jako świadek odnotowany został Jan z Niewierza. W 1398 Wichna Niewierska pozwała Stępotę z Tarnowa w powiecie pyzdrskim o 12 grzywien wiana swej matki. W latach 1400-1418 wspomniany został Michał z Niewierza brat Bodzęty. W latach 1400-1401 notowany jako świadek. W 1405 Pielgrzym (łac.