Historia Pierwszą wzmianką o wsi jest dekret o lokacji na prawie niemieckim czterech wsi około Przemyśla: Większej Zurawicy, Mniejszej Zurawicy, Dusowiec i Zurawy pieczętowany 18 listopada 1387 przez Jana Odrowąża ze Sprowy (zm. 1395/1398) sekretarza króla Władysława Jagiełły. Polski Słownik Biograficzny – tom 23 werset 24–28.. Według Kazimierza Rymuta, językoznawcy z PAN w Krakowie, nazwy Dusowce, Duszowce, Duszowice notowane są od 1419 r. Nazwa Dusowce została utworzona od nazwy osobowej DUSZ- DUSZA, lub wyrazu pospolitego dusza, oznaczającego dawniej m.in. mieszkańców terenu "dusznego" stanowiącego legat na rzecz kościoła. W XIV i XV wieku i za czasów austro-węgierskich San jako rzeka stanowił bardzo ważny element środowiska dla ludności zamieszkałej w jego zasięgu. Dusowce/dziś NIZINY/ zapewniały komunikację rzeczną jako że były rozlokowane po obu stronach Sanu. Rzeka dostarczała pożywienie i surowców naturalnych. Na brzegu Sanu tworzono tak zwane porty za i przeładunkowe. San przyciągał osadników, którzy z czasem zakładali wsie i miasta.
Słownik geograficzny Królestwa Polskiego podaje, że w 1881 wieś zamieszkiwało 6 katolików 732 grekokatolików i 10 izraelitów. Grekokatolicy mieli we wsi cerkiew parafialną pod wezwaniem Opieki Bogurodzicy, zbudowaną w 1641, a katolicy należeli do parafii w Wyszatyczach.