W 1945 dotychczasowi mieszkańcy zostali wysiedleni na wschód, a wieś spalona. Wśród zgliszcz ocalała jedynie drewniana cerkiew. Cerkiew zawaliła się na początku lat 50. XX wieku i została rozebranaCerkiewnik Polski, katalog cerkwi.. Do dzisiaj zachowały się 2 cmentarze greckokatolickie (drugi po prawej stronie Sanu), duży kamień przycerkiewny i Krzyż Pańszczyźniany z 1848 roku (postawiony na pamiątkę zniesienia pańszczyzny w Galicji przez Cesarza Ferdynanda I Habsburga).
W 1947 wieś została zasiedlona przez osadników z Handzlówki. Z czasem dołączali kolejni z powiatów łańcuckiego, rzeszowskiego i przeworskiego. Wieś odbudowywano począwszy od obiektów użytku publicznego i urbanizowano. Intensywna zabudowa wsi nastąpiła po 1948 roku. Pierwszą z nich była nowa szkoła, której otwarcia dokonano 7 listopada 1954 roku. W 1952 roku zorganizowano we wsi Wiejski Sąd Polubowny, złożony z członków aktywu wiejskiego. Rozpatrywał on na miejscu spory sąsiedzkie.