Brak jej w lustracji starostwa z 1661 roku, co mogło być skutkiem jej wyludnienia jeszcze przed potopem szwedzkim lub też zniszczeń wojennych. Wieś odnotowano ponownie w 1681 roku. Mieszkali tu rolnicy oraz smolarze, którzy trudnili się wyrobem produktów drzewnych (smoła drzewna, potaż).
Przed wojną północną mieszkało w Nowej Wsi 5 rodzin chłopskich oraz istniał folwark, będący własnością starostwa bydgoskiego. W czasie wojny północnej folwark został całkowicie zniszczony. Część ludności wiejskiej pod wpływem ciężarów spowodowanych wojną ratowała się ucieczką, bądź też pozostała na miejscu, ale była tak zrujnowana, że nie mogła płacić podatków. W 1717 roku zapisano, że w Nowejwsi: „był folwark, gościniec i owczarz; teraz wszystko spustoszone”. Odbudowa gospodarcza wsi następowała od ok. 1720 roku. W 1731 r. wieś otrzymał w kontrakcie czynszowym typu olęderskiego Piotr Benegroch, który oprócz opłat czynszu, obowiązany był utrzymywać karczmę dworskąGuldon Romana, Guldon Zenon: Inwentarz wójtostwa bydgoskiego z 1744 roku. [w:] Bydgoskie Towarzystwo Naukowe. Prace Wydziału Nauk Humanistycznych. Seria C. Nr 10. Prace Komisji Historii VII. Bydgoszcz 1970. W 1744 roku wieś na 50 lat otrzymał w dzierżawę Paweł Kieyna.