Ograniczona możliwość wyboru uczelni ze względu na tzw. wilczy bilet spowodowała, że rozpoczął studia psychologiczne na Wydziale Filozofii Chrześcijańskiej Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. W międzyczasie w trybie eksternistycznym zdał egzamin maturalny. Umożliwiło mu to podjęcie studiów na Uniwersytecie Warszawskim, gdzie przeniósł się po dwóch latach nauki w Lublinie, aby ponownie od pierwszego roku studiować psychologię. Kierunek ten ukończył w 1958. Od tego czasu do 2001 pozostawał pracownikiem naukowym tej uczelni, przechodząc kolejne szczeble kariery zawodowej. W 1963 uzyskał stopień naukowy doktora. Habilitował się w 1968 na podstawie rozprawy zatytułowanej Temperament i typ układu nerwowego. W 1976 został profesorem nadzwyczajnym, a w 1982 otrzymał nominację na profesora zwyczajnego. W latach 1978–1981 pełnił funkcję dyrektora Instytutu Psychologii. Był organizatorem i następnie kierownikiem (1984–2001) pierwszej w Polsce Katedry Psychologii Różnic Indywidualnych na Wydziale Psychologii, a także twórcą i kierownikiem (1998–2001) Interdyscyplinarnego Centrum Genetyki Zachowania.