Boniecki A., Herbarz polski, t. XV, s. 217.. Rejestr z 1531 roku wymienia tu młyn o 1 kole, zaś według rejestru z 1578 roku Andrzej Łaszcz, żonaty z Zofią Ródgierzówną posiadał w Obrowcu 4 łany użytków (czyli 67,2 ha), 8 zagrodników z ziemią, 2 komorników z bydłem oraz 3 ubogichJabłonowski A., 1902, Ziemie ruskie, Ruś Czerwona, Warszawa, s. 230, 250.. Prawdopodobnie po nim dziedziczył syn Paweł. W 1629 roku wieś należała do ZielińskiegoCPAHUL (Centralne Państwowe Archiwum Historyczne Ukrainy we Lwowie), Rejestr pogłównego woj. bełskiego z 1629. Właścicielami Obrowca Zielińscy byli także w latach 1681-1682CPAHUL, Regestrum Controbutionis...[1681-82].
Podczas najazdów tatarskich w XVII wieku doszczętnie został spalony dwór oraz wieś, a także istniejący tu Klasztor Dominikanów, którego zakonników wymordowano. Jedyną pozostałością po klasztorze jest kamienna figura św. Dominika stojąca wśród pól (niedaleko lasu zwanego „Wierzbowata”) oraz miejsce zwane mogiłkami pozostałość po cmentarzu przyklasztornym). Pod koniec XVII wieku wieś trafiła w ręce Michała Kuropatnickiego i Jerzego BoguszewskiegoCPAHUL, Lustracja wsi ok. 1700 roku. Na początku XVIII wieku właścicielem wsi był zapewne Józef Kuropatnicki (zm.