Zbieżność poglądów rządu i wysiłków aktora doprowadziła ruch teatralny do znacznej poprawy jakościowej w ciągu następnych 20 lat. Danjūrō organizował spektakle znane jako katsureki-mono, które kładły nacisk na wierne przedstawianie wydarzeń historycznych, zastępując dotychczasowy, fantazyjny styl teatralny. Otwarto nowy budynek teatru Shintomi-za (dawny Morita-za) w Edo w 1878 roku, gdzie zainstalowano m.in. oświetlenie gazowe. W 1887 roku występy aktorów kabuki na specjalnym przedstawieniu w rezydencji jednego z arystokratów oglądał cesarz Meiji, co zwiększyło natychmiast prestiż tego teatru i sztuki.
Kabuki po II wojnie światowej Wiele teatrów kabuki zostało zniszczonych podczas bombardowań w czasie II wojny światowej, ale już we wrześniu 1945 roku wznowiono spektakle w teatrze Tōkyō Gekijō, który pozostał nietknięty. Wkrótce jednak amerykańskie władze okupacyjne zabroniły wykonywania głównych pozycji repertuarowych, w tym Skarbiec wasalnej lojalności, ponieważ uznały ich treść za feudalną i antydemokratyczną. To był punkt krytyczny w istnieniu kabuki. Dzięki jednak wysiłkom ludzi zainteresowanych, przedstawienia zostały stopniowo dozwolone, a w 1947 roku stało się całkowicie możliwe wystawianie pełnego repertuaru.