W początkach tego okresu dramaturg Mokuami Kawatake (1816–1893), który był ogniwem łączącym dramaty okresów Tokugawa i Meiji, tworzył sztuki o nazwie zangiri-mono ("sztuki ostrzyżonych włosów") z postaciami żołnierzy umundurowanych w zachodnim stylu i krótko ostrzyżonych włosach (po ścięciu charakterystycznego węzła chonmage na szczycie głowyW 1871 roku rząd wydał zarządzenie dot. strzyżenia włosów, które zezwalało na odcięcie chonmage.) oraz z rolami onnagata również w strojach zachodnich. Dramaty te były swojego rodzaju karykaturami współczesnego mu życia i nie cieszyły się powodzeniem.
Znaczne zmiany zaszły m.in. dzięki aktorom: Danjūrō Ichikawa IX (1838–1903) i Kikugorō Onoe V (1844–1903), którzy rozumiejąc szybkie zmiany w społeczeństwie, opracowali nowe działania, które nie istniały w tradycyjnym kabuki. Danjūrō dążył do zmiany fikcyjnej ekspresji, stroju, makijażu i kostiumu, na styl bliższy rzeczywistości. Jednocześnie rząd próbował podnieść kabuki do gatunku teatralnego o wyższym statusie kulturalnym, zmierzając do uczynienia z niego sztuki, która mogłaby być do przyjęcia dla wyższych rangą przedstawicieli rządu i ważnych gości zagranicznych.