W latach 60. XVII wieku zaczęto stosować szeroką platformę powiększającą scenę. Przekształciła się ona w pomost sięgający w głąb widowni o nazwie hanamichi. Jest on stosowany do dzisiaj i służy aktorom do wejść i wyjść. W 1664 roku dwa teatry (w Osace i Edo) wprowadziły kurtyny, co zwiększyło możliwości inscenizacyjne. W tym czasie wzrosło znaczenie ról onnagata (lub oyama), wymagających wielu lat ćwiczeń.
W połowie XVII wieku miasta: Kioto, Osaka i Edo otrzymały pozwolenie na budowę stałych teatrów kabuki.
thumb|Toyokuni Utagawa III, Aktor Chōjūrō Sawamura V jako Yuranosuke Ōboshi w sztuce Skarbiec wasalnej lojalności
1688–1704: okres Genroku W okresie Genroku (1688–1704), zwanym japońskim renesansem, tworzyło wielu wybitnych artystów: poeta Bashō Matsuo, pisarz Saikaku Ihara, dramaturg Monzaemon Chikamatsu, twórca barwnych drzeworytów ukiyo-e Moronobu Hishikawa, malarz Kōrin Ogata i wielu innych.
W fazę prawdziwego rozkwitu weszło także kabuki. W tym właśnie czasie sformalizowano strukturę tej sztuki oraz wiele innych elementów stylizacji. Ustalono typy zachowań bohaterów.