Teatr kabuki i ningyō-jōruri (forma teatru lalkowego, w późniejszym czasie znana jako bunraku) były w tym czasie mocno ze sobą powiązane i wzajemnie wpływały na swój rozwój.
Monzaemon Chikamatsu, jeden z pierwszych zawodowych autorów sztuk kabuki, stworzył kilka znaczących dzieł, ale dziełem uważanym za najwybitniejsze jest Sonezaki shinjū (Samobójstwo kochanków w Sonezaki), początkowo przeznaczone dla teatru lalkowego Takemoto-za. Jak wiele innych sztuk bunraku została ona zaadaptowana dla kabuki, a także stała się źródłem inspiracji dla wielu naśladowców. W rzeczywistości ta i inne podobne sztuki wywołały tak wiele wzorowanych na nich prawdziwych samobójstw, że w 1723 roku rząd zabronił wystawiania shinjū-mono (sztuk o podwójnym samobójstwie kochanków).
W okresie tym występowali wybitni aktorzy teatru kabuki: Ayame Yoshizawa I (1673–1729, role onnagata), Tōjūrō Sakata I (1647–1709, role romantycznych młodych mężczyzn), który stworzył łagodny styl gry o nazwie wagoto"Styl delikatny, łagodny", zwykle przeciwstawiający się stylowi aragoto. Twórcą wagoto był Tōjūrō Sakata I. Typowy bohater tego stylu jest młodym, romantycznym, wytwornym, ale rozrzutnym spadkobiercą bogatej rodziny kupców, głęboko zakochanym w pięknej kurtyzanie.