Pod nazwiskiem Hyōgo Mimasuya pisał także sztuki. Był kiedyś uważany za rywala wielkiego Chikamatsu.
W połowie XVIII wieku kabuki na jakiś czas straciło na popularności, ustępując miejsca bunraku w roli głównej rozrywki niższych klas. Stało się to między innymi z powodu pojawienia się jednocześnie kilku utalentowanych dramaturgów bunraku. W rozwoju kabuki nie zdarzyło się nic wartego wzmianki aż do końca stulecia, gdy forma ta zaczęła wracać do łask.
W okresie Genroku (1688–1704) wykształciły się trzy rodzaje przedstawień kabuki: jidai-mono (時代物, historyczne, rozbudowane, o licznej obsadzie); sewa-mono (世話物, współczesne, obyczajowe, portretujące życie mieszczańskie, prezentowane w manierze realistycznej); shosagoto (所作事, taneczne, pantomimiczne).
1868–1912: okres Meiji thumb|Przedstawienie kabuki około 1860; po lewej widoczny pomost hanamichi thumb|Spektakl w chramie Daiseki-jinja, w wiosce Ōshika, prefektura Nagano, 2009
Olbrzymie zmiany polityczne, gospodarcze i kulturowe rozpoczęte w 1868 roku, związane z upadkiem siogunatu Tokugawów, likwidacją klasy samurajskiej oraz otwarciem Japonii na Zachód, miały wpływ także na teatr kabuki.