Rejencja nie chciała się też zgodzić na 6-letnie zwolnienie od opłat za użytkowanie gruntów, odmówiła przekazania drewna na budowę (a to z jemielnickiego lasu zostało już wcześniej sprzedane), a do tego odradzała zakładanie tam nowej osady ze względu na złą jakość gruntów rolnych. Wówczas Piotr Sikora poprosił o wsparcie opolskiego landrata Augusta Marschalla von Bieberstein, który to po szczegółowym zreferowaniu urzędnikom rejencji sytuacji panującej w Grodźcu, zdołał zmienić nastawienie urzędu. Teren został urzędowo przekazany kolonistom 1 czerwca 1832. Przybyło tam w sumie 258 dorosłych i 58 dzieci.
Wieś do I wojny światowej thumb|Droga wojewódzka nr 426 przecinająca Piotrówkę W pierwszych latach sytuacja mieszkańców była bardzo trudna – ludzie byli zmęczeni karczowaniem lasu, przygotowywaniem pól pod uprawy, budowaniem domów, a mijał właśnie okres 6 lat, po których, zgodnie z umową, musieli opłacić podatki i dzierżawę. Z powodu problemów finansowych 9 rodzin musiało odsprzedać swoją posiadłość. Kupili je katoliccy Ślązacy o orientacji niemieckiej i polskiej, głównie z pobliskich Gąsiorowic i Jemielnicy. Tym samym wspólnota przestała być homogeniczna. W latach 40. XIX w.