niektóre dzieci pierwszych kolonizatorów zaczęły wyjeżdżać w poszukiwaniu nowych miejsc do osiedlenia.
Według stanu na 1845 w wiosce było 70 domów z 483 mieszkańcami. Ewangelików było 402 i należeli oni do parafii w Grodźcu, natomiast liczba katolików wynosiła 81 i obejmowała ich parafia jemielnicka.
W 1893 nadano Piotrówce status samodzielnej gminy wiejskiej, ale już w 1894 wieś zrzekła się swych praw. Od 1901 podlegała pod administrację w Wierchlesiu. W 1910 w Piotrówce mieszkało 1291 osób, 316 z nich w spisie powszechnym zadeklarowało język polski jako ojczysty, 124 podało język niemiecki, a reszta (851) uznawała za swój ojczysty język czeski i morawski.
Po I wojnie światowej thumb|Plebania w Piotrówce Podczas I wojny światowej zginęło wielu mężczyzn ze wsi. Ich imiona i nazwiska zostały upamiętnione na pomniku umiejscowionym koło plebanii. O podziale Górnego Śląska między Niemcy a odrodzoną Polskę miał zadecydować plebiscyt w 1921. Powstawały organizacje polskie i niemieckie szerzące propagandę, namawiające do głosowania za Polską lub Niemcami. Narastało napięcie i wrogość. Na plebiscyt przybywali do wsi migranci urodzeni we wsi, ale mieszkający poza obszarem plebiscytowym, spośród których znaczna większość zamierzała głosować za Niemcami.