W 1462 miejscowość należała do powiatu poznańskiego Korony Królestwa Polskiego. W 1457 leżała w parafii Pczew, a w latach 1457-1580 była siedzibą własnej parafii. W 1510 w dekanacie Międzyrzecz.
W 1436 opisana została granica pomiędzy Polickiem i lokalnymi wsiami. Sąd ziemski poznański potwierdził granicę pomiędzy Polickiem należącym do Jana Polickiego, a Bobowickiem własnością Szczepana Konopki Bukowieckiego. Biegła ona od kopca narożnego stojącego w lesie zwanym Koźla, który dzielił dziedziny Siercz, Bobowicko i Policko, aż do kopca narożnego stojącego przy rzece Obra w miejscu zwanym Zdrgania, który to z kolei dzielił Żółwin, Bobowicko i Policko. W 1459 Jan Policki zwolnił wszystkich Żydów od cła w Policku na czas życia Abrahama syna Słomy. Zwolnienie to było ograniczone czasowo i gdyby kiedykolwiek w tym czasie Policki lub jego sukcesorzy zażądali cła od Żydów mieli zapłacić karę 45 grzywien. W 1493 król polski Jan Olbracht potwierdził Janowi Polickiemu prawo do pobierania cła we wsi Policko, które nadane zostało w 1278 w Santoku przez księcia wielkopolskiego Przemyślą II. W 1528 król Zygmunt I Stary potwierdza, na prośbę Wojciecha Polickiego dziedzica w Policku przywilej Prezmysła II dotyczący zwolnienia wsi od powinności i nadania cła.