W latach 1398-1401 Piotr Połajewski z synami Janem zwanym "Dziurką" oraz "Chemką" prowadził spór z kasztelanem kaliskim Świętosławem z Szubina o 40 grzywien za bydło oraz konia wartości 10 grzywien.
W latach 1391-1398 wieś odziedziczyli synowie Piotra Połajewskiego - Jan zwany "Dziurka" lub "Czurca" oraz Piotr zwany Chemka. W 1394 tenże Jan prowadził spór z teściową Katarzyną Łagiewnicką z Łagiewnik, wsi królewskiej koło Poznania, o 50 grzywien posagu swej żony Gertrudy. W 1403 Piotrek Chemka miał zastępować w sądzie Wincentego Obrzyckiego, w razie jego nieobecności.
W 1392 wojewodzina Wichna z Sierakowa prowadziła spór sądowy z Żydem Aronem z Poznania w związku z wsią Połajewo. W 1394 zeznajła, że przez 2 lata pobierała czynsz od 8 kmieci w Połajewie. W 1403 biskup poznański Wojciech Jastrzębiec] przeznaczył różne dziesięciny, a w tym m.in. z Połajewa, na uposażenie wikariuszy katedry poznańskiej. W 1406 papież Grzegorz XII zatwierdził tę darowiznę.