Jako pierwszy właściciel odnotowany został w latach 1387-1405 Piotr Połajewski z Połajewa noszący też przezwisko "Chemka". W latach 1387-1404 prowadził on spory sądowe z powodu długów żydowskich z Jankiem z Lutomia, Janem z Łukowa, Bodzętą z Górki, Niemierzą ze Sławna, Stanisławem z Kolna. W 1389 z wyroku sądu miał odstąpić Mścigniewowi Brodziszewskiemu zastaw w Prusimiu wartości 40 grzywien oraz dać 10 grzywien za szaty. W 1389 wraz z bratem Janem w razie nieuiszczenia 40 grzywien poręki za Jana z Łukowa i kasztelana radzyńskiego Wincentego z Pniew, mieli im odstąpić na wieczne czasy 10 łanów, 4 karczmy oraz folwark w Połajewie. W 1391 odnotowano kolejny spór z Andrzejem Kowalskim ze wsi Kowalskie w powiecie gnieźnieńskim oraz z Niczkiem zwanym Rożek o 16 grzywien i karczmę w Połajewie. W 1392 Piotr Połajewski winien był Andrzejowi Kowalskiemu 25 grzywien, a sąd polecił wwiązać Andrzeja w zastaw obejmujący gospodarstwa 8 kmieci w Połajewie oraz karczmę koło stawu połajewskiego, a ponieważ Andrzej Kowalski jednocześnie winien był swemu krewnemu Jankowi 7,5 grzywny, sąd przysądza temu krewnemu czynsz w wysokości połowy grzywny od tej sumy z tej części Połajewa, którą otrzyma Andrzej.