Kolejnymi właścicielami dóbr ziemskich Racibory byli: Ksawery Koisiewicz (od 1835 r.), Józef Śliwowski, który kupił je łącznie z dobrami Prace Duże litery A. BiD w połowie 1836 r., ponownie Ksawery Koisiewicz od 1840 r., małżonkowie Marianna ze Styczyńskich i Wilhelm Goldbergowie od 1852 r. i Jan Lindner łącznie z dobrami Prace Duże litery A, B i D w drodze zamiany za nieruchomość w Warszawie od 1853 r.
W dniu 5 sierpnia 1863 r. około godziny czwartej po południu między Prażmowem a Raciborami doszło do potyczki między wojskiem rosyjskim a rawskim oddziałem powstańczym dowodzonym przez Grabowskiego. W walce poległo 9 powstańców, których pochowano na cmentarzu w Prażmowie. Rozpoznano tylko dwóch: porucznika Strzelców Polskich B. Słowińskiego, w wieku około 30 lat i strzelca Władysława Zaborskiego, liczącego około 24 lat, nazywanego w partii powstańczej sekretarzem. Obaj, jak zapisano w aktach zgonu, zginęli po wsią Racibory. Pozostałych 6 strzelców i 1 ułana nie zidentyfikowano. Wśród nich trzej "tak byli okryci ranami od siecznej broni zadanemi, że rysopisu ich zrobić nie można było". Na cmentarzu prażmowskim znajduje się grób z tablicą informującą o 11 a nie o 9 powstańcach poległych 6 a nie 5 sierpnia, podczas powstania styczniowego.