Po powstaniu, od lipca 1864 r. zmienił się właściciel Raciborów. Dobra kupił od Jana Lindnera Jan Czaki. W 1867 r. majątek został okrojony na rzecz uwłaszczonych włościan. W ten sposób zrealizowano ukaz carski z 1864 r. znoszący pańszczyznę. Utworzono 14 osad, które otrzymali: Piotr Grzyb, Roch Grzyb, Józef Ducki, Józef Kluczyk, Bartłomiej Zgórzak, Franciszek Dembiński, Win- centy Korlak, Łukasz Klimek, Franciszek Grządkowski, spadkobiercy Jana Mali- siaka, Błażej Klimek, Roman Klimek, Jan Kowalski. Włościanie otrzymali też prawa serwitutowe. Mogli wypasać bydło w miejscu po wyrąbanym lesie oraz na folwarcznych ugorach i polach po żniwach wspólnie z bydłem dworskim. W 1909 r. za zrzeczenie się serwitutu pastwiskowego otrzymali od dziedzica dodatkowy przydział ziemi. Racibory należały od średniowiecza do parafii Rembertów, ale od 1845 r. kościół parafialny w Prażmowie posiadał tu grunty stanowiące jego własność. Właściciele dóbr za ich użytkowanie mieli wieczyście opłacać po 41 rubli srebrem i 25 kopiejek corocznie w dzień świętego Jana Chrzciciela. Na mocy ukazu carskiego z grudnia 1865 r. o urządzeniu duchowieństwa świeckiego rzymskokatolickiego m.in. wszelkie fundusze tego duchowieństwa przeszły na własność Skarbu Państwa. Od Czakiego dobra kupiła w 1865 г. Honorata z Budziszewskich Noskowska, żona Jana.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Racibory (województwo mazowieckie) · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.