W akcie kupna-sprzedaży przyjęła obowiązek wypłacenia Janowi Lindnerowi (poprzedniemu przed Czakim właścicielowi Raciborów) pokaźnej sumy pieniędzy 6000 rubli srebrem. Na żądanie Jana Lindnera z Warszawy w 1867 r. do majątku przyjechał komornik. Wezwani małżonkowie Noskowscy odmówili zapłaty powyższej kwoty, dlatego dobra zostały zajęte i zaaresztowane.
Majątek graniczył od północy z dobrami Gąski i Prace Duże, od wschodu z dobrami Prażmów, a od południa i od zachodu z dobrami Kawęczyn. Włościanie w Raciborach nie znali już miejscowych nazw pól Ryczki i Kanie, dawnych przyległości tych dóbr ziemskich. Zadna część Prac Dużych litera C nie wchodziła już w skład dóbr Racibory. Przez majątek przepływała rzeczka Jeziorna (obecnie Jeziorka). Dobra Racibory odlegle były od kościoła parafialnego o 5 wiorst, od miasta powiatowego Grójca o 9 wiorst, od miasta targowego Tarczyna o 8 wiorst i od szosy krakowskiej o 6 wiorst. Powierzchnia majątku wynosiła 22 włóki nowopolskie, w tym 17 włók gruntów ornych, 1 włóka łąki, a reszta pod zabudowaniami, ogrodami, drogami, stawem bezrybnym, nieużytkami i krzaczastymi zaroślami. Uprawiano głównie żyto i kartofle, a pszenicę, owies, jęczmień, tatarkę, groch, kartofle i buraki w mniejszych ilościach. Właścicielka nie prowadziła na terenie dóbr propinacji i wyszynku wódki.