Radomicko.

Według zachowanego zapisu z 1230 rycerz Jan nadał klasztorowi w Lubiniu wieś Radomicko. W 1258 książę wielkopolski Bolesław Pobożny transumował wspomniany dokument z 1181. W 1277 Przemysł II, książę wielkopolski oraz późniejszy król Polski, zwolnił wsie klasztoru lubińskiego, w tym Radomicko, od powinności opolnych, wyłączając je z opola krzywińskiego i tworząc z nich osobne opole przemęckie złożone tylko ze wsi klasztornych. Pod datą 1294 według falsyfikatu, sporządzonego prawdopodobnie w 1302, król polski Przemysł II potwierdził klasztorowi lubińskiemu dokument swego ojca Przemysła I wystawionego w 1242, równocześnie wymieniając osady należące do klasztoru lubińskiego, w tym Radomicko z połową stawu oraz połową młyna.

Według falsyfikatu dokumentu z 1303 sporządzonego w 1585 odnotowany został komes Jasiek dziedzic radomicki, który był świadkiem na dokumencie Jana starosty generalnego Wielkopolski. W 1311 Jasiek z Radomicka, syn Wincentego, ponownie został wymieniony jako świadek w dokumencie Mikołaja opata klasztoru w Mogilnie. W 1355 Dobiesław z Zieleniec koło Wrześni w powiecie pyzdrskim oraz jego brat Tomasz przegrali proces sądowy z Andrzejem opatem lubińskim. Opat otrzymał połowę młyna oraz połowę stawu w Radomicku, leżące od strony Targowiska.