Janusz Zeyland (ur. 22 listopada 1897 w Poznaniu, zm. 5 sierpnia 1944 w Warszawie) – polski lekarz, profesor nauk medycznych, laureat nagrody im. Pannetiera za udowodnienie bezpieczeństwa i skuteczności szczepień przeciwgruźliczych, co pozwoliło na ich szerokie stosowanie, a także pionier tych szczepień w Polsce.
Życiorys Urodził się w rodzinie Stanisława (1855–1936) i Marii Walentyny z Rosińskich (1874–1910).. Był starszym bratem Mariana (1899–1958), podporucznika taborów rezerwy Wojska Polskiego.
Ukończył w 1917 Gimnazjum św. Marii Magdaleny w Poznaniu i zdał maturę, następnie rozpoczął studia medyczne na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Berlińskiego. Po paru miesiącach został powołany do armii niemieckiej, w której służył do 9 grudnia 1918. Po wybuchu powstania wielkopolskiego ochotniczo wstąpił do Wojska Polskiego. Do 22 grudnia 1919 walczył na froncie północno-zachodnim, uczestniczył w odsieczy Lwowa, a od 13 lipca 1920 walczył na froncie wschodnim, gdzie 17 marca 1921 dostał się do niewoli bolszewickiej. Zwolniony z wojska w stopniu podchorążego, jako inwalida wojenny.