W wyniku II rozbioru Rzeczypospolitej w 1793, miejscowość przeszła w posiadanie Prus i jak cała Wielkopolska znalazła się w zaborze pruskim. W okresie Wielkiego Księstwa Poznańskiego (1815–1848) miejscowość wzmiankowana jako Reńsko Olendry należała do wsi większych w ówczesnym pruskim powiecie Kosten rejencji poznańskiej. Reńsko Olendry należało do okręgu wielichowskiego tego powiatu i stanowiło część prywatnego majątku Białcz, którego właścicielem była wówczas Zbiewska. Według spisu urzędowego z 1837 roku Reńsko Olendry liczyło 211 mieszkańców, którzy zamieszkiwali 28 dymów (domostw).
Pod koniec XIX wieku Reńsko nadal wchodziło w skład powiatu kościańskiego (Śmigiel). Liczyło wtedy 37 domostw i 279 mieszkańców, wśród których 43 było katolikami, a 236 protestantami. Właścicielem folwarku Reńsko (2 domostwa, 15 mieszkańców) był Marceli Żółtowski.
– ewangelicy, którzy uciekli z Reńska przed zbliżającym się frontem. W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie poznańskim. W 2011 Reńsko liczyło 116 mieszkańców.
Przez Reńsko przebiega zielony znakowany szlak pieszy z Ziemina do Książa Wielkopolskiego.
Zobacz też Reńsko w woj. zachodniopomorskim Ziemińskie Góry
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne Reńsko jako „Ręcsko” w „Słowniku historyczno-geograficznym województwa poznańskiego w średniowieczu”
Kategoria:Wielichowo (gmina)