Po ustąpieniu Niemców, został w lutym 1945 r. powołany przez Radę Robotniczą na dyrektora fabryki w Żychlinie. W okresie od 26 maja 1945 do 30 września 1946 r. był kierownikiem Katedry Elektrotechniki Ogólnej Politechniki Łódzkiej. W 1946 r. został profesorem nadzwyczajnym Politechniki Łódzkiej; aż do przejścia na emeryturę w 1971 r. kierował Katedrą Maszyn Elektrycznych i Transformatorów. W latach 1948–1949 był dziekanem Wydziału Elektrycznego, a w latach 1950–1953 pełnił obowiązki prorektora ds. Nauki Politechniki Łódzkiej. Od 1956 r. był profesorem zwyczajnym. Brał udział w pracach Komitetu Elektrotechniki Polskiej Akademii Nauk. Na emeryturę przeszedł w roku 1971.
Był członkiem honorowym Polskiego Towarzystwa Elektrotechniki Teoretycznej i Stosowanej (1971), Stowarzyszenia Elektryków Polskich (1972). W 1982 r. otrzymał tytuł doktora honoris causa Politechniki Łódzkiej. Laureat Nagrody Państwowej II stopnia za pracę naukową w dziedzinie teorii transformatorów elektroenergetycznych (1955), Nagrody Naukowej m. Łodzi (1963) oraz czterech nagród Ministra Szkolnictwa Wyższego.
Ogłosił kilkadziesiąt publikacji (w tym 13 książek), m.in. Transformatory. Podstawy teoretyczne (1935, wiele wznowień, przekład czeski), Maszyny synchroniczne (1951), Transformatory.