Wskutek znacznych zniszczeń Starego Miasta zrezygnowano z odbudowy linii tramwajowych na jego obszarze. Nie przywrócono linii tramwajowej do lotniska przez Most Cłowy z powodu konieczności odbudowy pięciu mostów oraz ze względu na niemal całkowite zniszczenie Dąbia. Nie odbudowano także trasy tramwajowej w ciągu ulic Stanisława Staszica i Emilii Plater. Przedłużono w zamian część zachowanych i odremontowanych tras.
Pierwszą firmą zarządzającą komunikacją miejską były Tramwaje i Autobusy Miasta Szczecina, w latach 50. XX w. zmieniono jej nazwę na Miejskie Przedsiębiorstwo Komunikacyjne. W tym czasie dysponowała ona 113 wagonami silnikowymi i 123 doczepnymi o różnym stopniu zniszczenia. Tabor autobusowy był zniszczony całkowicie. W 1945 r. pracowało w Szczecinie 23 tramwajarzy (głównie z Poznania), a pod koniec roku już 560 osób. W 1946 r. uruchomiono 4 linie tramwajowe, które kursowały pod koniec roku po 16,7 km tras. 4 kwietnia 1947 r. otwarto pierwszą linię autobusową obsługiwaną autobusem marki Büssing.
Linie tramwajowe w 1946 r.: 1 Wojska Polskiego – Brama Portowa 3 Las Arkoński – Dworzec Główny 4 Matejki – Pl.