W 1940 r. długość linii osiągnęła 50,3 km, przewieziono wówczas 58,8 mln osób (w 1910 r. było to 18,6 mln). Po nalotach alianckich w latach 1943–1944 wiele torowisk było nieprzejezdnych, jednak dzięki pracy szczecińskich tramwajarzy udało się w tym czasie część linii przywrócić w miarę możliwości do normalnego funkcjonowania.
Powojenna odbudowa mały|Sieć tramwajowa w grudniu 1945 r.|alt=Schemat. mały|Tramwaj typu Bremen na linii nr 5 jadący Aleją Wyzwolenia, 1948 r.|alt=Tramwaj typu Bremen na Placu Żołnierza Polskiego. Za nim mocno zniszczone kamienice. mały|Tramwaj typu Niesky na linii nr 5 na ulicy Matejki, koniec lat 40. XX wieku II wojna światowa przyniosła zniszczenia sieci torowej w 45%, trakcyjnej w 75%, oraz taboru w 50%. Spłonęła południowa część głównych warsztatów tramwajowych przy ul. Kolumba a ich wyposażenie rozgrabiono. W najlepszym stanie zachowały się torowiska tramwajowe na Alei Wojska Polskiego, ulicy Jagiellońskiej, Alei Bohaterów Warszawy i ulicy Mickiewicza, stąd też zostały one odgruzowane i wyposażone w sieć trakcyjną jako pierwsze. Tuż po wojnie działała tylko jedna zajezdnia: przy ul. Niemierzyńskiej. Stąd też kursowała do Bramy Portowej pierwsza linia uruchomiona 12 sierpnia 1945 r. Z sześciu przedwojennych podstacji zasilających do eksploatacji nadawała się tylko jedna o mocy 1 MW.