Później właścicielami Sokołowa byli kolejno Zbąscy, Mielińscy, Borzęccy (w 1793) i Zabłoccy. W 1806 Antoni Onufry Skarzyński nabył Sokołowo od Zabłockich. W 1806 rozpoczęła się budowa dworu. Pod koniec XIX wieku sama wieś liczyła dwa domostwa i 19 mieszkańców, a majątek dworski Sokołowo, o pow. 640 ha 17 domostw i 202 mieszkańców, wyznania katolickiego. Niemiecką nazwą w tym czasie było Suckel. W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie leszczyńskim. W 2011 roku liczyła 69 mieszkańców.
Zabytki W rejestrze zabytków Narodowego Instytutu Dziedzictwa umieszczono: zespół dworski, na który składa się dwór z 1806-1810, rozbudowany w 1848, budynki folwarczne, spichlerz, domek pszczelarza i park z poł. XIX wieku o pow. 3,02 ha stodoły konstrukcji szachulcowej z poł. XIX wieku Według legendy pod figurą św. Jana Nepomucena pochowano ofiary epidemii.
Zobacz też inne miejscowości o nazwie Sokołowice
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne Sokołowice jako Sokołowo w „Słowniku historyczno-geograficznym województwa poznańskiego w średniowieczu”
Kategoria:Sokołowice (województwo wielkopolskie)