Systematyka mały|Podgatunek P. m. bokharensis Systematyka tego gatunku jest kwestią sporną, w zależności od ujęcia systematycznego wyróżnia się od kilkunastu do ponad czterdziestu podgatunków. Międzynarodowy Komitet Ornitologiczny (IOC) wyróżnia 16 podgatunków: Parus major newtoni Pražák, 1894 – Wyspy Brytyjskie; Parus major major Linnaeus, 1758 – bogatka (zwyczajna) – cała Europa, północno-zachodnia Afryka, Azja Mniejsza, Iran, Kaukaz i południowa Syberia. Północne populacje przemieszczają się zimą nieco na południe (z Polski do Francji, Holandii i Niemiec). Parus major kapustini Portenko, 1954 – południowo-wschodni Kazachstan i północno-zachodnie Chiny do Mongolii i wschodniej Syberii; obejmuje proponowany, lecz nieuznawany przez IOC podgatunek bargaensis; Parus major corsus O. Kleinschmidt, 1903 – Portugalia, południowa Hiszpania i Korsyka; Parus major mallorcae von Jordans, 1913 – Baleary; Parus major excelsus Buvry, 1857 – północno-zachodnia Afryka; Parus major ecki von Jordans, 1970 – Sardynia; Parus major aphrodite Madarász, 1901 – południowe Włochy, południowa Grecja, Wyspy Egejskie i Cypr; Parus major niethammeri von Jordans, 1970 – Kreta; Parus major terraesanctae E.