W 1460 szlachcic Stanisław syn Dobiesława wójta w Stobnicy skwitował swojego brata Jana, altarystę w Krerowie z należnej mu po ojcu części wójtostwa w Stobnicy.
W 1461 wdowa po Wincentym z Szamotuł Anna, Małgorzata księżna raciborska oraz zięć Małgorzaty Włodek z Danaborza zawierli ugodę z bratankiem Wincentego Piotrem z Szamotuł. Zawiesili spór o dobra ziemskie oraz o zniszczenie domu w Stobnicy, a także ustalili, że Piotr ma przerwać budowę zamku w dobrach Anny w Stobnicy lub w Szamotułach. W 1465 Piotr z Szamotuł na sejmie w Piotrkowie złożył zeznanie, że wieś Brączewo powstała na gruncie dóbr oraz lasów stobnickich i od 50 lat lasy należące do tych osad były użytkowane przez jego zmarłego ojca Dobrogosta oraz przez tegoż Piotra. Postawiono wówczas warunek dalszego użytkowania tych lasów przez Szamotulskich jakim miało ma być zadośćuczynienie pretensjom dziedziczek Stobnicy sióstr Heleny oraz Katarzyny.
Stobnica była miejscowością przemysłową miejscem produkcji żelaza z rudy darniowej. Dokumenty historyczne wielokrotnie odnotowują w miejscowości młyny napędzane wodą służące do kruszenia rudy.